Mijn skates draag ik bijna net zo vaak als mijn schoenen. Eigenlijk draag ik ze zelfs liever. Ze maken me een flink stuk langer, zijn sneller en zorgen voor een manier van voortbewegen die me meer aanstaat dan de benenwagen, of de fiets.

Skates laten je bovendien op een heel aparte manier naar de stad kijken. Je gaat niet op zoek naar de kortste weg, maar de gladste en minst onderbroken weg. Nu ligt er in Rotterdam altijd wel een straat, of fietspad overhoop, dus het is altijd handig als je bedreven bent in het klunen. Zand van een openliggende straat, of wat dan ook tussen je kogellagers is namelijk dodelijk voor skates. Al ziet het er belachelijk uit als je, met wielen onder je voeten, over zand loopt alsof je vergeten bent dat skates toch echt bedoeld zijn om te skaten.

(Ook de rode lopers bij nightclubs op de ’s Gravendijkwal zijn verschrikkelijk. Wat mij betreft worden rode lopers voortaan van glad plastic gemaakt.)
Na 3076 keer de Maasboulevard op en af rollen had ik even genoeg van deze route. Het aantal goede alternatieven om vanuit de deur (in het saftlevenkwartier) heen te skaten is teleurstellend. Richting het Feyenoord stadion loopt een mooi lang fietspad. Als je even doorrijdt en het stadion links laat liggen heb je na een tijdje zelfs een beetje groen en een heuse, nieuwe moskee aan je rechterhand (en als je terugrijdt langs dezelfde weg ook aan je linkerhand).

Rolschaatsen van het type: antiek.

Verder ben ik verliefd op een wijkje in Charlois ('Charlwà'): Wielewaal. Heerlijk asfalt heb je daar! Alleen jammer dat de weg erheen over scheve stoeptegels gaat… Ook de Erasmusbrug is een lekker stuk. Vooral als je van Zuid afkomt. Als het donker is zie je de stad mooi liggen met duizenden lichtjes, alsof het altijd kerst is. Het mooiste is als er een boot onder je doorgaat. Ik weet niet waarom dit zo’n heerlijk gevoel is, maar het is heerlijk precies boven de boot te gaan staan en te kijken hoe hij onder je voorbijtrekt, tegelijk hopend dat de kapitein even omhoogkijkt en zwaait.

Eens reed ik terug van de Erasmusbrug over de westzeedijk. Plotseling hoorde ik snelle voetstappen achter mij. Ik zette wat extra kracht en versnelde een beetje. De voetstappen versnelden ook en kwamen dichterbij… Toen ik geen zin meer had om te versnellen gebeurde het…een jogger haalde mij in! Een jogger, iemand te voet, iemand zonder snelle wielerschoenen aan zijn voeten! Dit deed de deur dicht. Ik versnelde en haalde hem weer in. En opnieuw kwam hij trots voorbij rennen. Op sprintsnelheid bleef hij voor mij. Alleen is sprinten niet lang vol te houden, ook niet voor deze gespierde jongeman in goede conditie. Rijdend langs de Erasmus universiteit racete ik weer voorbij. Skates zijn nu eenmaal sneller.